تک‌شعرخوانی

«... زهرا پورعزیزی شاعر است، یعنی شعرِ خودش را می‌گوید، زبان‌اش را می‌جوید، مدام زبان‌‌های فارسی‌اش را درونِ زبان فارسی خلق می‌کند. تاکید می‌کند، وسواس‌ به خرج می‌دهد، دنیاهای ساکت و صامت، متروک، ناگفته یا نانوشته را به کلمه می‌سپارد. در شعر او، در حقیقت، درون‌ماندگار‌ی نوشتار با تخطی هم‌قافیه می‌شود. او آزادی را، با سخاوتِ تمام به شعر می‌بخشد. سخت و دشوار است، پرخطر و پرهزینه است. اما تنها به این قیمت است که شعر، شعر او، نوشته می‌شود.»

پرهام شهرجردی، نویسنده، منتقد و مترجم